تاثیر بر مقاومت در برابر خوردگی فولاد

کروم عنصر اصلی آلیاژی در فولاد ضد زنگ مقاوم در برابر اسید و فولاد مقاوم در برابر حرارت است. اگر میزان کروم در فولاد آلیاژی به حدود 12 درصد برسد، اکسید کروم متراکمی روی سطح فولاد تشکیل می‌شود که باعث تغییر ناگهانی مقاومت به خوردگی فولاد در محیط‌های اکسیدکننده می‌شود و آن را تا حد زیادی بهبود می‌بخشد. عناصری مانند کروم، آلومینیوم و سیلیکون می توانند مقاومت در برابر اکسیداسیون و مقاومت در برابر خوردگی گاز در دمای بالا را بهبود بخشند، اما آلومینیوم و سیلیکون بیش از حد می تواند خواص گرمانرم فولاد را بدتر کند. نیکل عمدتاً برای شکل‌دهی و تثبیت ساختار آستنیت استفاده می‌شود و فولاد را قادر می‌سازد تا به خواص مکانیکی خوب، مقاومت در برابر خوردگی و عملکرد فرآیند دست یابد. مولیبدن می تواند به سرعت فولاد مقاوم در برابر اسید ضد زنگ را غیرفعال کند و مقاومت در برابر خوردگی آن را در برابر محلول های حاوی یون های کلرید و سایر محیط های غیر اکسید کننده بهبود بخشد. تیتانیوم و نیوبیم معمولاً برای تثبیت کربن در فولاد آلیاژی استفاده می‌شوند و کاربیدهای پایدار تولید می‌کنند تا اثرات مضر کربن بر مقاومت به خوردگی فولاد آلیاژی را کاهش دهند. هنگامی که مس و فسفر با هم استفاده می شوند، مقاومت در برابر خوردگی اتمسفر فولاد را می توان بهبود بخشید.