تاثیر تبدیل فاز بر گرمایش و سرمایش فولاد

تبدیل فاز جامد اصلی در حین گرمایش فولاد، تبدیل از فاز غیر آستنیتی به فاز آستنیتی است که فرآیند آستنیته شدن است. کل فرآیند مربوط به انتشار کربن است. در عناصر آلیاژی، عناصر تشکیل دهنده غیر کاربید انرژی فعال سازی کربن موجود در آستنیت را کاهش داده و سرعت تشکیل آستنیت را افزایش می دهند. تشکیل کاربیدهای قوی به شدت مانع از انتشار کربن در فولاد می شود و به طور قابل توجهی روند آستنیته شدن را کند می کند.
تبدیل فاز در طی سرد شدن فولاد به تجزیه آستنیت سرد نشده، از جمله تبدیل پرلیت (تجزیه یوتکتوئید)، تبدیل بینیت و تبدیل مارتنزیت اشاره دارد. با در نظر گرفتن تأثیر عناصر آلیاژی بر روی منحنی تبدیل همدما آستنیت سرد نشده، اکثر عناصر آلیاژی، به جز کبالت و آلومینیوم، در کاهش سرعت تجزیه همدما آستنیت نقش دارند، اما نقش عناصر مختلف متفاوت است. تأثیر عناصری که کاربید تشکیل نمی دهند (مانند سیلیکون، فسفر، نیکل، مس) و مقادیر کمی از عناصر تشکیل دهنده کاربید (مانند وانادیوم، تیتانیوم، مولیبدن، تنگستن) در تبدیل آستنیت به پرلیت و بینیت به طور قابل توجهی نیست. متفاوت است، بنابراین باعث می شود منحنی تبدیل به سمت راست تغییر کند.
اگر محتوای عناصر تشکیل دهنده کاربید (مانند وانادیم، تیتانیوم، کروم، مولیبدن، تنگستن) زیاد باشد، تبدیل آستنیت به پرلیت را به طور قابل توجهی به تاخیر می اندازد، اما تبدیل آستنیت به بینیت را به طور قابل توجهی به تاخیر نمی اندازد. بنابراین، منحنی های تبدیل همدما این دو تبدیل از «بینی» جدا شده و دو شکل C را تشکیل می دهند.